woe. 3 september 2008
Een alledaags kikkerverhaal

Er zat opeens een grote dikke kikker in onze kleine vijver. Mijn moeder was helemaal enthousiast. “Zeg maar ‘dag kikker’ tegen hem, en dat hij welkom is!” zei ze tegen mij.
“Dat kan jij zelf toch ook zeggen,” sputterde ik, “ik zal dan wel zeggen wat hij antwoordt.”

“Dag kikker” zei mijn moeder dus. “Je bent welkom in deze vijver.”

Ik zette mijn vinger in de aanslag, zoals ik altijd doe als ik telepathisch wil communiceren. Een toetsenbord heb ik niet meer nodig, mijn lege hand volstaat, het toetsenbord en alle letters zitten al lang in mijn hoofd opgeslagen.

“Dag mens” zei de kikker koel. Hij verroerde geen vin. Mijn moeder spetste met haar voet wat water in zijn richting zodat hij zou bewegen. Na twee keer vond hij het welletjes en sprong met een grote sprong het water in. Hij verdween onder het kroos. “Je maakt mij nat”, mopperde de kikker vanuit het water. “Ik wil met je spelen!” lachte mijn moeder. “Ik speel niet met mensen” kwam het antwoord. Hij bleef zitten waar hij zat en het schouwspel was dus voorbij. Wat een droge natte kikker!