Terwijl we op de helling met de boom aan het spreken waren, was mijn zus verwonderd over de kleurigheid en verscheidenheid van de begroeiing onder ons. Allerlei plantjes, vooral vele soorten mos, groeiden door elkaar en maakten de grond "mooi en speciaal en zacht". Toen het gesprek met de boom voorbij was, vroeg ze dus of we konden spreken met het wezen dat verantwoordelijk is voor al het mos. En dat kon:

- "Ik ben het moswezen. Ik leef in het mos, door het mos. Ik ben het mos, zonder dat ik mos ben.
Ik ben een wezen dat zorgt voor diversiteit en gevuldheid. Ik hou er niet van dat plekken leeg blijven. Ik probeer zoveel mogelijk alle plekken te vullen met één of andere soort mos of plant of allebei.
Ik zie alles in functie van mijn mos. Sommige stenen probeer ik te veroveren, jaar na jaar na jaar.
Ik leef op het ritme van het mos. Ik heb veel tijd en ik heb nog meer geduld. Ik heb ook veel vreugde en ik heb veel levenskracht."

Op de vraag 'Is het erg als wij op het mos lopen?' antwoordde het moswezen droogjes:
- "Neen, ik ben het gewend dat anderen gebruik maken van de grond om zich te verplaatsen."

Na dit gesprekje werd de aanhoudende strakke wind vanaf het stuwmeer ons teveel. We keerden terug naar de auto en reden de weg terug doorheen het dal. Toen we langs de plek kwamen waar we de eerste keer uitgestapt waren, zwaaiden we lachend naar onze nieuwe kaboutervriend 'het oeverwezen'. Eenmaal in het dorp Cannich, draaiden we af richting Glen Affric, een ander schitterend natuurpark in Schotland...

Lees verder: Gesprek met een elfje