Het ligt een beetje in de familie
Mijn vader heeft al gedurende mijn hele leven een telepathisch contact met een Meester van Wijsheid (zie www.morya.org), dus telepathie is wel een tamelijk dagelijkse zaak in ons gezin, op een bepaalde manier toch. Zelf heb ik pas in 2003 ontdekt hoe ik mijn eigen telepathische vaardigheden kan gebruiken.
Doordat mijn zusje Laura niet spreekt, zijn we eigenlijk al jaren op zoek naar vormen van communicatie die ons zouden toelaten met haar te praten. In 2003 hoorde ik over een systeem waardoor je iemand kan laten spreken met behulp van een toetsenbord. Ik ondersteun daarbij met mijn hand de hand (met uitgestrekte wijsvinger) van de persoon die niet kan spreken of van een proefpersoon, en onze beide handen leiden de wijsvinger naar de letters en de woorden en de zinnen van de geest van degene die niet kan spreken (of de proefpersoon). De taal die gevormd wordt is mijn taal, het is mijn grammatica en mijn woordenschat, maar de boodschap is die van de ander. Sommigen noemen dit "communication facilitée" of ook wel "psychofanie".
Dit kan je uiteraard doen met zowel sprekenden als niet sprekenden. Het is hun ‘onderbewuste’ of bovenbewuste , de discussie werd niet gevoerd, dat spreekt. Ik heb het liever over hun ‘ziel’, hoewel dat duidelijk afhangt van de kwaliteit of geestelijke ontwikkeling van de ‘begeleider’ (= ik in dit geval), zo moet ik het zeggen, een beetje zoals een fijn afgestemde radio subtielere boodschappen kan opvangen. En nog sterker, je kan het uiteindelijk leren doen ook zonder dat je de hand van de ander moet vasthouden.
“Maar dat is telepathie!” besefte ik opeens. Dat wilde ik wel leren, dus kocht ik een elektronische agenda op ebay, zo'n een tamelijk ouderwetse met een volledig toetsenbord met echte toetsen, en een paar weken lang typte ik met ongeveer iedere hand die ik te pakken kon krijgen, totdat ik meer voeling kreeg met het systeem.
Oefenen!
De communicatie met Laura’s vinger ging moeizaam omdat ze het fysieke contact niet lang verdroeg. We typten zelden meer dan enkele letters of een woord. Ik ondervond, bij mijn zusje, dat ze na een paar letters losliet en mijn hand naar het toetsenbord duwde en dan zelf toekeek, of helemaal niet meer keek, maar toch alert bleef op wat gebeurde. Ik oefende dus met andere mensen die het wel konden verdragen dat ik hun hand vasthield. Na een aantal weken intensief oefenen met wel bijna honderd verschillende mensen, ontdekte ik dat ik voor andere mensen typen ook zonder dat ik hun hand nodig had. Het ding is, door de hand te gebruiken leer je voelen waar het naartoe gaat, welke letters en woorden je moet gebruiken, maar op de duur besef je dat dit alles eigenlijk op de eerste plaats een innerlijk proces is, in je hoofd en vooral in je hart. Op dat moment kan je de woorden altijd opvangen zolang je maar geconcentreerd bent met liefde, en zo heb je dus ook geen nood meer aan de hand van de persoon met wie je in contact staat. En als controle vang je de beweging op met je eigen hand.
Op dat moment was ik vrij om met Laura te communiceren zonder dat zij verplicht was mij haar hand te lenen. En ook kon ik met onze poezen spreken, en met onze appelboom, onze vissen, de koeien in de wei naast ons, de deva die voor onze katten zorgt, ... Wat een waaier van nieuwe mogelijkheden om opeens, met elk dier, elk wezen, met alles kunnen communiceren!
Ervaringen en ondervindingen
Onderhand (op het moment zijn we 2008 en communiceer ik al zo'n 5 jaar telepathisch met wie en wat ik maar wil) heb ik toch wel al wat ervaringen opgedaan, en inzichten in de materie gekregen. Ook door de cursussen die ik geef (zie verder), heb ik nog veel bijgeleerd over hoe het werkt. Het is interessant om ook mijn ervaringen te delen met mijn vader, doordat ook hij veel ervaring met telepathie heeft. Toch is het voor ons beiden anders - zijn telepathie gaat veel sneller dan de mijne en hij moet zich dan ook des te harder concentreren. Bij mij gaat het relatief langzaam omdat ik elke letter typ (als ik aan de computer zit tenminste), en op die manier ben ik meestal in staat om tegelijk bijvoorbeeld ook naar een lopend gesprek te luisteren. Ik heb ook niet echt last van omringend rumoer, iets waar mijn vader wel hinder van ondervindt.
Innerlijk gezien ervaar ik (bij mij en ook bij mijn studenten!) dat openheid een enorm belangrijke factor is. Je moet bereid zijn elke inhoud te vertalen, ook als je ze niet snapt of als je denkt dat het nonsens is. Als je communiceert met de ziel van een ander mens, en zeker als je communiceert met een subtiel wezen (deva, engel, natuurwezen, ...) dan moet je begrijpen dat die ander op een andere manier bestaat; hij of zij heeft andere waarden, andere gewoontes, andere ervaringen en een andere manier om naar de werkelijkheid rond zich te kijken. Daar moet je ontvankelijk voor zijn. Je mag zijn of haar boodschap niet in jouw wereldvisie gieten, je mag je eigen censuur er niet op kleven, want welke boodschap heb je dan nog? Ze is verwrongen en gekleurd... Het vraagt durf om iets te typen wat je op het eerste gezicht niet begrijpt!
Een laatste iets wat ik wil vermelden is het belang van de zuivere intentie. Telepathisch communiceren met een ander doe je niet voor jezelf! Je doet het om iets goeds te doen, om eventueel iets te bekenen voor de ander. Maar tegelijk moet je het ook niet doen omdat je iets WIL betekenen voor de ander, want dan verwacht je daarna een positief resultaat, en daarna ook dankbaarheid. Op zich moet het dus gebeuren als een onzelfzuchtige dienst aan een ander wezen. En dus gebeurt het ook zonder nieuwsgierigheid!! Door nieuwsgierigheid (en zoiets is erg subtiel) jaag je 100% zeker elk zieleniveau weg uit elke vorm van communicatie, zeg maar dat ik het gezegd heb :-)
°
°